Hoe Apple en Google mij verwend/lui maakten

Hoe Apple en Google mij verwend/lui maakten

Bij aankoop van de speciale editie van het nieuwe album van Muse kreeg ik gratis de digitale versie van de plaat. Handig, want ik heb al een tijd geen cd-speler meer in huis. Na het downloaden van een gigantisch zip-bestand kwam ik er alleen achter dat het album digitaal wordt geleverd als Flac-bestanden. Nog nooit van gehoord, maar het blijken uncompressed files, muziek op zijn puurst en mooist dus. Eén probleem: iTunes, mijn iPhone en mijn Sonos pakken de files niet. En ze zijn ook nog eens niet voorzien van de benodigde metadata.

Echt vrolijk werd ik hier niet van, tot onbegrip van sommige twittervolgers die niet begrepen dat ik niet heel blij was dat ik van Muse hun muziek had gekregen in hun puurste vorm. Puurste vorm of niet, ik luister mijn muziek via mijn Sonos of mijn iPhone. Ik klik een album aan op Spotify of pluk de bestanden van iTunes en via iTunes Match komen ze bijna overal terecht.

Ik heb niets aan een VLC-player op mijn Mac waarmee ik de bestanden kan afspelen. En natuurlijk zijn er tooltjes om de bestanden te converteren naar andere fileformaten, maar daar ben ik – mede dankzij het ontbreken van metadata – net wel een half uur mee bezig geweest. Daar heb ik helemaal geen zin in.

Het rare is, dat ik tot niet eens zo heel lang geleden een heel ander persoon was. Ik kocht cd’s, die ik dan ripte en waarvan ik het liefst zelf nog bepaalde in welk mapje de files precies werden opgeslagen. Tegenwoordig boeit het me geen fuck waar mijn files staan, als ik mijn muziek maar kan luisteren. En ik heb eerlijk gezegd ook geen idee meer welke encoding de files precies hebben, zolang het maar goed klinkt. Dat terwijl ik vroeger precies de juiste indeling wilde hebben en al mijn files dezelfde bitrate hadden.

En dit gedrag geldt niet alleen voor hoe ik met mijn muziekcollectie omga. Series download ik nog steeds via een torrent, maar ik kan niet wachten tot ik gewoon kan betalen om ze vanaf de bank te streamen. Mijn documenten staan niet langer netjes in submapjes in de Documenten map, maar staan verdeeld over Google Docs, Evernote en de iCloud-opslag van iA Writer. Ik heb geen zin meer om nog tijd kwijt te zijn aan het beheren van die bestanden, of het naar mijn hand zetten van het fileformat, de bestandsnaam de mappenindeling van waar ze opgeslagen zijn.

Ik ben verwend; misschien een beetje lui. Ik wil dat dingen automatisch gaan, dat ik niet meer bij elke actie die ik uitvoer op een computerachtig apparaat hoef af te vragen wat er precies gebeurt aan de achterkant. Ooit knutselde ik zelf een processor op een moederbord, waarbij ik met een bankpasta koelpasta aan het smeren was. Om daarna Windows te installeren en alles naar mijn hand te zetten. Nu bestel ik een standaardmodel Macbook, zet ik mijn TimeMachine-kopie terug en ga ik aan het werk waar ik gebleven was.

Ergens voelt dat soms een beetje raar, want ik ben ontzettend geïnteresseerd in hoe dingen werken en ik heb graag controle. Maar uiteindelijk is er niets heerlijker dan je tijd en energie niet meer in onbelangrijke zaken te hoeven stoppen. Gebruiksgemak boven alles. En dat komt niet uit mezelf. Dat is ontstaan door Google’s diensten, door Apple’s iPhone. Zij veranderden hoe ik aankijk tegen computers. Of beter gezegd: ze bepaalden het.

Ik ben 29 jaar en ik woon in Utrecht. Ik werk bij de OK GO als Chief Content voor onder meer Numrush, ik maak elke werkdag van 10:00u tot 12:00 uur een radioprogramma op Glow FM en ik ben de man achter Vrijdag Burgerdag.

0 Reacties

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*